The End

Afbeelding
Dit is hem dan. Het einde. De laatste adem. De laatste blog na een reeks van 49. De 50e, het getal van Sarah’s en Abraham’s is dan nu aangekomen. Ik had niet verwacht dat ik er ooit zou komen en zag het dan ook meer als een grapje. Ik heb onzin verteld, heb mijn mening gegeven, ben eerlijk geweest, heb mijn mening gegeven, heb filmpjes geplaatst en gemaakt, heb mijn mening gegeven maar heb voornamelijk mijn mening gegeven. Want daar ging het om.

En jullie hebben al die onzin gelezen. Chapeau! En vooral bedankt daarvoor! Bedankt dat je, je kostbare tijd wilde opofferen. Ik denk niet dat je er echt wijzer, intelligenter of gelukkiger door bent geworden maar toch gewoon fijn dat je het deed. Nog een speciaal bedankje voor alle volgers, als ik een voldoende heb, is dit aan jullie te danken! Ik geef daarvoor geen prijzen of zo, lijkt me niet nodig maar alsnog bedankt.

En deze blog? Die leeft niet lang meer maar nog wel gelukkig!

Eind goed, al goed.

Kristie

Column: Eerlijkheid duurt het langst

Mijn blog heeft als thema ‘’zeggen wat je vindt’’, overal je ongezouten mening op los laten zonder blad voor de mond te nemen. Eerlijk zijn dus. Nu is eerlijk zijn niet altijd iets wat door iedereen geapprecieerd wordt:’’Wie denk je wel niet dat je bent!?’’. Misschien wordt eerlijkheid wel overschat? Misschien kun je soms beter een leugentje rondstrooien of simpelweg je mond houden om anderen niet te kwetsen. Misschien wel.

Toch ga ik gedurende 8 weken proberen eerlijk te zijn in mijn blogs. Altijd. En ik zal niet alleen eerlijk zijn, ik zal ook de confrontatie aangaan en overal mijn ongezouten mening rondstrooien.

Irritant misschien, maar daar zal ik snel genoeg achter komen. Ik wacht met smacht op boze mailtjes en bedreigingen.

Contactgestoord in de trein

Afbeelding

Ik vind het irritant als onbekende mensen je aan spreken in de trein. Laat me gewoon met rust in hemelsnaam! Als ik erop zit te wachten om met je te praten had ik zelf mijn mond wel opengetrokken, denk je niet? Nee, dat denken de meeste mensen niet. Helaas. Want als ze dit zouden denken zou het niet gebeuren dat de meest irritante en onzinnige vragen gesteld werden. Ik ben in de trein gewoon graag een beetje contactgestoord. En oké voor oude mensen heb ik dan nog enig begrip, die denken waarschijnlijk dat het zo ”hoort”. Dat het normaal is dat je tegen wildvreemden in de trein aan gaat zitten lullen terwijl deze mensen gewoon even een boek willen lezen, muziek willen luisteren of gewoon even helemaal niks willen. Maar tegenwoordig heb je ook een nieuw slag volk dat denkt dat het ”gezellig” is om mensen lastig te vallen tijdens hun treinreis.

Zo zat ik afgelopen week diep verzonken in mijn gedachten toen ik plots een kleine piepstem tegenover me hoorde vragen of mijn telefoon het nog wel deed. (Ja, mijn telefoon lijkt al een jaar dood, de barst is flink.) Ik schrok op uit mijn gedachten en zag een kleine jongen met bril me schaapachtig aanstaren. Dit is nou het moment dat ik het liefst wil zeggen:”Sorry, ik zit hier gewoon even in de trein dus laat me even”. Natuurlijk doe ik dat niet, ik beantwoord netjes zijn vragen en knik wat mee. Wanneer de trein stilstaat loopt de jongen helemaal mee tot boven aan de roltrap terwijl ik wat wanhopig rondkijk. ‘’Fijne reis nog!’’ schreeuwt het jongetje. Ik ren zo snel mogelijk van hem vandaan.

Het plan was deze treinreis een nieuwe blog te bedenken. Gelukkig heeft het jongetje me daar alleen maar bij geholpen. Daarvoor bedankt nog!