Contactgestoord in de trein

Afbeelding

Ik vind het irritant als onbekende mensen je aan spreken in de trein. Laat me gewoon met rust in hemelsnaam! Als ik erop zit te wachten om met je te praten had ik zelf mijn mond wel opengetrokken, denk je niet? Nee, dat denken de meeste mensen niet. Helaas. Want als ze dit zouden denken zou het niet gebeuren dat de meest irritante en onzinnige vragen gesteld werden. Ik ben in de trein gewoon graag een beetje contactgestoord. En oké voor oude mensen heb ik dan nog enig begrip, die denken waarschijnlijk dat het zo ”hoort”. Dat het normaal is dat je tegen wildvreemden in de trein aan gaat zitten lullen terwijl deze mensen gewoon even een boek willen lezen, muziek willen luisteren of gewoon even helemaal niks willen. Maar tegenwoordig heb je ook een nieuw slag volk dat denkt dat het ”gezellig” is om mensen lastig te vallen tijdens hun treinreis.

Zo zat ik afgelopen week diep verzonken in mijn gedachten toen ik plots een kleine piepstem tegenover me hoorde vragen of mijn telefoon het nog wel deed. (Ja, mijn telefoon lijkt al een jaar dood, de barst is flink.) Ik schrok op uit mijn gedachten en zag een kleine jongen met bril me schaapachtig aanstaren. Dit is nou het moment dat ik het liefst wil zeggen:”Sorry, ik zit hier gewoon even in de trein dus laat me even”. Natuurlijk doe ik dat niet, ik beantwoord netjes zijn vragen en knik wat mee. Wanneer de trein stilstaat loopt de jongen helemaal mee tot boven aan de roltrap terwijl ik wat wanhopig rondkijk. ‘’Fijne reis nog!’’ schreeuwt het jongetje. Ik ren zo snel mogelijk van hem vandaan.

Het plan was deze treinreis een nieuwe blog te bedenken. Gelukkig heeft het jongetje me daar alleen maar bij geholpen. Daarvoor bedankt nog!

Het gesprek in de kroeg

Afbeelding

Een gesprek in de kroeg. Vaak een onbenullig praatje met teveel consumptie, maar soms de basis voor een lang en gelukkig huwelijk. Toch ben ik verbaasd hoe zeer een gesprek in de kroeg tegenwoordig op een sollicitatiegesprek lijkt. ‘’Hé, waar komde gij vandoan!?’’ Is volgens mij de meest gebruikte openingszin ever, gevolgd door ‘’Én wat doedegij voor de kost!?’’ Volgens mijn weten hebben mensen een Facebook voor dat soort onbenullige vragen. Geen vrouw zal warm lopen van zo’n gesprek laat staan met je trouwen.

Ik weet ook wel dat deze vragen vaak een beetje uit noodzaak naar buiten komen, omdat mannen toch graag een meske willen voor vanavond en daar niet al te veel moeite voor willen doen. Of omdat het gewoon een fantasieloze vent is. Toch raad ik aan het eens over een andere boeg te gooien. Vraag eens iets wat niet op internet of in het telefoonboek terug te vinden is. Vraag of de vrouw in kwestie liever eet in de Mac donalds of in de Burger King. Wat ze zou doen met 1 miljoen. Of ze liever op wintersport gaat of op zomervakantie. Voor mijn part vraag je of ze liever met de barman of met de portier zoent! Vraag alleen alsjeblieft niet waar ze woont, welke opleiding ze doet, of ze zussen of broers heeft en hoe oud ze is.

Kristie.

De dagelijkse boodschappen

Ik ben een bliepmiep. En als bliepmiep krijg je vaak ongewild een kijkje in de frustraties en ergernissen van andere mensen. Zo kan het voor sommige mensen bijvoorbeeld al een reden zijn om het op een krijsen te zetten wanneer de zongedroogde tomaten niet in het vak te vinden zijn. Voor deze mensen is dit een dusdanige ramp dat zij plots niet genoeg adem krijgen, rood aanlopen en vervolgens met hun vuist op mijn kassa slaan. Wat ik in die 4 jaar bliepmiepen inmiddels heb geleerd is dat je in zo’n geval het beste ‘’niets’’ kunt doen. Dat is dus ook wat ik doe, ik houd mijn hoofd wat schuin, kijk een beetje schaapachtig naar de wanhopig boze klant en knik een aantal keer mijn hoofd. Meestal krijgt zo’n klant dan wel in de gaten dat het ontbreken van de zongedroogde tomaten niet echt een wereldramp blijkt te zijn en komen ze langzaam weer bij zinnen.

Wat ook regelmatig voorkomt tijdens mijn bliepmiep uren is dat mensen zich liever niet dan wel aan de regels houden. Mensen zijn nou eenmaal graag stout en als iets niet mag is dit natuurlijk éxtra leuk. Zo is het verboden om het winkelmandje mee naar buiten te nemen en de hond mee naar binnen. Dit wordt regelmatig door elkaar gehaald. Ik laat het maar zo en ga ervan uit dat deze mensen thuis zo erg op hun kop worden gezeten door hun partner dat ze in de supermarkt een beetje een ondeugend beestje willen uithangen. Wat mij betreft prima, ik doe wel net alsof ik niet kijk…

Mensen vergelijken met koeien

Laten we ons gaan onderscheiden! We moeten onze unieke eigenschappen gaan vinden en vooral anders zijn dan de rest. Niemand wil een kuddedier zijn want kuddedieren lopen altijd in de stront. Oké, prima maar sommige mensen lijken hier naar mijn mening lichtelijk in door te slaan. We zijn immers geen koeien en poepen naar mijn weten gewoon allemaal op de W.C..

Sommige van ons lijken wanhopig op zoek te gaan naar iets wat hen ‘’anders’’ maakt. Anderen mogen namelijk vooral niet denken dat jij bent zoals de rest. Deze mensen zetten hun beste beentje voor en gaan op zoek naar hun unieke factor. De volgende zaken komen aan de orde:

AfbeeldingAfbeeldingAfbeelding

Tja, je zou kunnen zeggen dat je er iets voor over moet hebben wil je anno 2012 ook maar een klein beetje opvallen. Voor alle mensen die zich ook uniek willen voelen maar geen zin hebben om 5000 piercings in hun lichaam te laten boren, als een gehandicapte door het leven te gaan omdat je zo nodig nagels van 3 meter moet hebben of je vol te laten zetten met tatoeages, er is hoop.

Het geheim gaat namelijk al een tijdje rond dat we allen een unieke combinatie X en Y chromosomen bezitten en dus allemaal anders zijn! Had iemand dat nou maar aan bovenstaande personen verteld…

Veel te bont.

Afbeelding

Er was even een tijd dat niemand van bont hield. Echt bont was uit, nep bont was in. Ik vond dit niet meer dan normaal, was er dan ook heel blij mee. Helaas is zoals zo vaak, het modebeeld veranderd en is bont geaccepteerd en zelfs in de mode. Je ziet tegenwoordig steeds meer meiden die veel geld spenderen voor zo’n prachtig dood konijn of vosje aan een jas en als het even kan zo opvallend mogelijk.

Sorry, ik vind dit niks. Het kan zijn dat ik hier vele mensen mee tegen de schenen trap maar als je bont draagt ga je in mijn ogen over lijken voor je uiterlijk. Veel meisjes sluiten hun ogen ook gewoon voor wat er precies aan hun jas hangt en hoe het is behandeld. Ik vind dit naïef en als we hier ‘’je bent wat je draagt’’ op toepassen heeft dit geen positieve invloed op je persoonlijkheid.

Kristie.

Bekend, beroemd en berucht.

Als klein meisje droomde ik er iedere nacht van. Beroemd worden. Mocht van mij met van alles zijn maar het liefste wilde ik de eerste zeemeermin van de wereld worden (zo een die in het water plots veranderde in een zeemeermin weet je wel). Toen ik eenmaal begreep dat dit onbegonnen werk was droomde ik van een carrière als prinses. Ik begreep uiteindelijk dat dit ook geen rozengeur en maneschijn was (ik vond het uitknippen van een kip op school al afschuwelijk laat staan het doorknippen van 10 lintjes per dag.)

Uiteindelijk had ik het in mijn kop gehaald dat ik geboren was met een gouden stem, ik werd zangeres. Zo gezegd zo gedaan en ik besloot mee te doen aan het Junior Songfestival. Natuurlijk werd dit niks en innig teleurgesteld ging ik er van uit dat ze mijn filmpje waarschijnlijk niet ontvangen hadden en dat dit de reden was dat ze mijn geweldige talent niet hadden ontdekt.

Dus zoals een echte ster betaamt gaf ik niet op en besloot auditie te doen voor de musical Doornroosje. En jawel, eindelijk kreeg ik ‘’my moment of fame’’ en werd Doornroosje.


Helaas bleek dit niet mijn grote doorbraak en besloot ik dat het beroemde leven niet voor mij was weggelegd. Ik had er vrede mee verder te leven in de onbekendheid. Gelukkig is mijn vriend na vandaag wel een heuse beroemdheid en kan ik wat van zijn sterrenstatus mee profiteren.

Mijn voeten ten voeten uit.

Als communicatiestudente ben je altijd en overal journaliste. Zelfs als je half dronken op een tentfeest staat. Heel Vlijmen, Drunen, Haarsteeg en ook iemand uit Cromvoirt was uitgelopen om veel bier en wijn te drinken en te ‘’dansen’’ op Django Wagner. Maar we bekijken de avond even niet vanaf mijn hoofd, nee we bekijken het vanuit het oogpunt van mijn voeten. Die vrolijke stappers met schoenen aan in maatje 36 die de rest van mijn lichaam overal naar toe zeulen. Zij hadden het deze avond zwaar te verduren.

De avond begon goed voor de voeten, ze stapten vrolijk heen en weer en danste door de tent hene. De voetjes gingen hevig van de vloer. Een aantal uren later kreeg ik het wat heet onder mijn voeten. Dit had nogal wat voeten in de aarde en mijn voeten gingen het even van hoofd tot voeten meten. Wat zagen zij namelijk: er was een heuse overstroming! Vele genodigden hadden hoogstwaarschijnlijk genoeg gedronken en besloten hun alcoholische versnapering dan maar op de grond te draperen. Met als gevolg dat mijn voeten dit voor hun voeten geworpen kregen. Ze waren beland in een soort biermoeras en hier waren zij niet content mee. Helaas moesten zij nog een aantal uren door hossen voordat zij deze situatie konden verlaten. Het was een zware avond ten voeten uit voor mijn voeten maar ze probeerden niet te zeuren en hielden zich groot.

Ze waren dan ook blij toen zij zich aan het eind van de avond snel uit de voeten konden maken. De volgende dag bleek dat ook nog hun beste vrienden waren overleden… R.I.P.

Afbeelding

Noem me zoals je wilt maar ik ben Kristie

Ik googlede de naam ‘’Jos’’ en kreeg een overzicht van 10-tallen mannen inclusief snor, rimpels eventueel een bril en een gemiddelde leeftijd van 50 jaar en Jos  Brink. Oké, hier vraag je natuurlijk ook om als je de naam ‘’Jos’’ intypt. Wie noemde zijn kind na 1970 immers nog ‘’Jos’’?  Nee, Kristie dit was een roekeloze daad zonder plan.

Ik dacht enkele seconden na en kwam tot de beslissing dat ik beter de naam ‘’Djonny’’ in kon tikken. Naast wat Chinezen en dieren kwam ik voornamelijk mannen van een jaar of 25, 30 met vele plakplaatjes en oorbellen aan en op hun lichaam. Ik krabde even op mijn kruin en haalde mijn schouders op.

Ineens kreeg ik een (al zeg ik het zelf) fantastisch idee. Ik ging mijn eigen naam googelen (hoezo is dit trouwens geen officieel werkwoord?) Na mijn enterknopje kreeg ik een heleboel uiteenlopende vrouwen die allemaal lachend de camera inkeken. Doch bleek het type goedlachs, blond en halfnaakt wel erg vaak terug te keren onder mijn ‘’tot dan toe zo blij mee geweest’’ naam. Helaas, ik was gebrandmerkt, gelabeld. Iedereen die mijn naam hoort en googled zal getekend zijn door het vooroordeel dat ‘’een Kristie’’ een soort stoeipoes is met allerlei vieze gedachten. Allicht beter dan Toos, José of Sjaan maar echt blij was ik op dat moment niet meer. Mijn naam was gelinkt aan hoeren, sletten en andere soortgelijke.

Het moraal van dit verhaal: Google vooral namen van anderen, zeer plezierig maar laat je eigen naam buiten beschouwing, tenzij je écht graag wilt weten hoe anderen over je naam denken..